Hospicevrijwilliger Rob vertelt

Soms voldoen bewoners van het hospice niet aan de verwachting dat zij binnen afzienbare tijd gaan sterven.

Zo heel incidenteel komt het voor dat een bewoner van het hospice het hospice na verloop van tijd levend verlaat. Daar kan van alles achter zitten.

Een jaar of vijf geleden is onderzoek uitgevoerd naar de vraag waar mensen het liefst willen sterven. Ik richt me op twee cijfers uit dat onderzoek: zo’n 75% gaf aan de voorkeur te hebben voor het sterven in eigen huis, en 2% koos voor het ziekenhuis.

Een euthanasieverklaring hebben, om euthanasie vrágen, maar het niet krijgen. Palliatieve sedatie willen, maar het niet krijgen.

Soms ga ik zo op in het werk, dat ik even vergeet dat het bezig zijn met palliatieve zorg niet voor iedereen dagelijkse kost is. Dat is nog tot daaraan toe.

Net zoals de ene huisarts de andere niet is, of het ene verpleeghuis duidelijk anders is dan het andere verpleeghuis, zo is ook het ene hospice het andere niet. Er zijn niet alleen uiterlijke verschillen, maar ook organisatorische. Eveneens is de zorg die er verleend wordt, en de mensen die er werken, verschillend. Alsof doodgaan al niet ingewikkeld genoeg is…

Kinderen die doodgaan: het gaat natuurlijk niet, maar het zou verboden moeten worden.

Doodgaan valt niet altijd mee, ook voor de betrokken zorgverleners niet. Daarom zijn er de afgelopen jaren tal van hulpmiddelen voor hen ontwikkeld die het werk van de artsen en verpleegkundigen moeten vergemakkelijken en de zorg voor patiënten moeten verbeteren. Ja in die volgorde.

Een mooie dood, dat willen we allemaal. Maar wat is dat? Wat de één mooi noemt, hoeft voor de ander niet mooi te zijn.

Als er dan toch gestorven moet worden, dan het liefst thuis, zegt een ruime meerderheid van de Nederlanders.

Als je het begrip ‘palliatieve zorg’ tegen komt en er gaat een belletje rinkelen, behoor je tot een minderheid van de Nederlanders.