Slapend sterven

Dat we geen pijn of ander lijden willen ervaren, daar kunnen we het waarschijnlijk nog wel snel over eens zijn. Maar of we het sterven bewust willen meemaken? Dat beoordelen we verschillend.

Een groot deel van de Nederlanders vindt dat de stervende invloed mag uitoefenen op de manier en het moment waarop hij sterft. De dokter moet hem dan helpen. We hebben er euthanasie (en hulp bij zelfdoding) voor bedacht. Inclusief een wet met allerlei regeltjes. Sinds een paar jaar horen we opeens veel over palliatieve sedatie. Is ’t een verbeterde versie van euthanasie? Euthanasie 2.0 dus? Of lijkt het er alleen maar op te lijken?

Bij palliatieve sedatie wordt met medicatie het bewustzijn verlaagd tot- en zodat stervenden geen lijden meer ervaren. Omdat iemand dan min of meer een slapende wordt, kan hij – voor zover dat nog ging – niet meer eten of drinken. Daar ga je dood aan. In dit gevolg zit de enige overeenkomst met euthanasie. Want ook euthanasie beëindigt het leven dat lijden is geworden door de dood.

Voor de rest zijn er vooral verschillen: in de gebruikte medicatie, in de procedure, in het tijdstip waarop de behandeling aan de orde is en ook in de mate van bewustzijn van de stervende. Want bij euthanasie ben je wakker tot je sterft, bij palliatieve sedatie maken alleen je omstanders het overlijden bewust mee.

Juist dat laatste verschil kan bepalen of u slapend sterven een mooie of niet mooie dood vindt. Het is, hoe dan ook, goed om eens over uw voorkeuren te praten met uw arts.

Meer info over de richtlijn: www.knmg.nl.