Durf te leven

Durven zal ik de komende tijd nog veel moeten: mijn praktijk en dus mezelf neerzetten als een belangrijke toevoeging op alle mogelijke (en soms onmogelijke) zorginstanties die er al bestaan.

Durven en falen horen voor mij bij elkaar. Als kind is mij geleerd dat falen niet bij de opties hoort. Inmiddels weet ik dat durven kan eindigen in falen - en dat dit helemaal niet erg is.

Es ist keine Schande hinzufallen, aber es ist eine Schande, einfach liegenzubleiben.Dat heeft de eerste Duitse Bundespräsident Theodor Heuss ooit gezegd. Ik ben het helemaal met hem eens. Toch ben ik niet van plan te falen (of te fallen in het Duits) met mijn praktijk.

Hoe zit het dan met het sterven? Als sterven bij het leven hoort moet er dan ook een imperatief volgen 'Durf te sterven'? Wordt een stervensbegeleider straks gezien als persoonlijke overlijdenscoach? Ik huiver bij deze gedachte. Immers heb ik bij het woord coach steeds een schaats- of voetbalcoach voor het oog, die van de zijlijn bemoedigende kreten naar de atleten schreeuwt. Daar moet je op je sterfbed toch niet aan denken?

Sterven betekend durven het leven los te laten.

Loslaten moeten we al vroeg in het leven leren: als we leren lopen moeten we op een gegeven moment de hand die ons vasthoudt loslaten. En pas naar talloze keren te zijn gevallen kunnen we beweren dat we kunnen lopen.

Het laatste loslaten in ons leven is het sterven. Nu komt de tijd waar we wel mogen blijven liggen. Opstaan hoort nu niet meer bij de opties.

Wel hebben we keuzes in hoe we deze laatste fase willen meemaken. Heel bewust en samen met onze dierbaren of liever wegdoezelen en niet meer veel waarnemen van onze omgeving. Of aan een abrupt einde geholpen door een arts die euthanasie aandurft.

Durven nadenken en praten over hoe we het laatste loslaten zouden willen invullen betekend voor mij: durf te leven!

Tot blogs!

Renate