Afscheid even anders

Toen mevrouw A. eind augustus werd opgenomen, was ze lichamelijk heel zwak. Een long deed het niet meer, het hart zou elk moment kunnen stoppen met werken. Bij ons werd mevrouw in de watten gelegd. Al gauw kon ze weer een klein uitstapje doen, samen met haar dochter. Wel had ze het vaak benauwd en moest ze regelmatig rusten.

Samen met haar man had mevrouw A. nog zelfstandig thuis gewoond. Doordat meneer A. steeds meer aan het dementeren was, vergat hij dat zijn 87-jarige vrouw niet meer altijd alles voor hem kon opnemen. Niet uit kwade bedoeling, maar door zijn ziekte. En mevrouw wist niet anders dan haar best te doen voor haar man. Pas laat kregen familie en huisarts door hoe ondraaglijk de situatie voor het echtpaar geworden was. Er moest snel worden gehandeld, binnen een week kreeg mevrouw met de diagnose hartfalen een indicatie voor palliatieve zorg. Mevrouw werd bij ons opgenomen. Haar man kwam in een zorginstelling voor dementerende ouderen, hij kreeg een topkamer (tijdelijke opvangplaats).

Voor de hele familie was het een emotionele en drukke tijd geweest, alles was binnen een week veranderd. Iedereen moest bijkomen en wennen. Ondertussen is meneer A. naar een definitieve kamer verhuisd en hij voelt zich goed in de nieuwe omgeving.

Sinds een aantal weken weet mevrouw A. dat zij weer weg moet uit het hospice, omdat een verkeerd-bed-situatie is ontstaan. De huisarts heeft duidelijk tegen haar gezegd dat ze stabiel is en niet binnenkort dood gaat. Mevrouw krijgt nu de topkamer van haar man, in hetzelfde huis dus.

En nu komt het dilemma: tijdens het verzorgen van mevrouw A. spreken wij over haar gevoelens. Ze is nu bang. Toen ze naar het hospice kwam had ze geen tijd om bang te worden. Het was goed zo. Ze ging ervan uit dat het leven snel afgelopen was. Maar nu? Waarop kan zij zich richten? Straks woont zij als intelligente en geestelijk goed functionerende vrouw samen met allemaal dementerende mensen. En hoe zou de relatie met haar man gaan? Als grootste zorg noemt mevrouw A. dat ze er snel weer achteruit zou gaan omdat ze daar niet meer zo goed verzorgd wordt als hier. En wat dan? Ik begrijp haar dilemma.

Afscheid nemen van mensen die in het hospice overlijden “klopt”, meestal heeft er iedereen vrede met deze voorspelbare situatie. Gisteren ontvingen wij medewerkers een mail met de uitnodiging om van mevrouw A. afscheid te komen nemen, er zal koffie en taart zijn. Is dat de juiste manier, gezien het feit dat mevrouw A. heel onzeker naar de toekomst kijkt?

Voor mijn gevoel vieren wij morgen een tweede geboorte van mevrouw A. Even als bij haar eerste geboorte gaat zij een ongewisse toekomst tegemoet. Niemand weet hoe en hoelang haar tweede leven zal zijn.

Of haar mijn idee rust en troost zou kunnen geven? Dan misschien wel de woorden dat ze in het hospice altijd weer welkom is.  Als ze maar weer een terminale indicatie krijgt.

Tot blogs!

Renate