Botscan

Na die twee dagen gaat bij mij de knop om. Ga er tegenaan. Ze krijgen me niet klein! Iedereen treed ik optimistisch tegemoet. Ik moet wel, heb geen keus. Ik weiger te zeggen: ‘Nou, liever niet, jongens.’

Voor de botscan wordt er een radioactieve vloeistof in je aders gespoten. Eerst spoelen ze er water in om te kijken of het goed zit. Dan volgt de rest. Ik voel me net radioactief afval, maar de hoeveelheid schijnt zoveel te zijn als die van een foto. Gek idee, dat je met dat spul rondloopt. Hoe zou het in een disco zijn met al dat blacklight? Zie je dan zo’n oplichtend wandelend skelet?

De bedoeling is dat je twee uur wacht en drinkt, vier tot zes bekers water, thee, sap. In ieder geval véél! Vervolgens ga je naar het toilet en dan gaat het radioactieve spul uit je lichaam en zijn je botten beter te onderscheiden op de computer die ze ervoor gebruiken.

De scan zelf is net een fotokopieerapparaat waar je onder ligt. Eerst daalt hij tot vlak boven je neus en beweegt heel langzaam van daar naar je voeten. Je ligt er in je ondergoed. Als je last hebt van claustrofobie is het niet leuk, maar het is geen tunnel. Wanneer je je ogen dicht doet, ontspan je best goed. Zachte kussens hier.

Daarna moeten er een aantal foto’s worden gemaakt van de schedel en mijn borstkas. Het blijkt dat de longen schoon zijn en ik er net op tijd bij ben voor de botten want het begint ook tegen de zevende rib te zitten.Hoezo toevallig er op tijd bij?!

Zomer 2011

Ja, nu snap ik het. Het schijnt dat het moeilijker is om het er dan helemaal uit te krijgen, omdat de lever alleen wel goed behandelbaar is. Maar de lever en de botten? Tja, dat is natuurlijk minder, misschien wel te veel van het goede… eh, slechte.

Ik heb gehoord dat het in de botten pijnlijker is, dat geloof ik graag, botten gebruik je de hele dag door, je lever ook maar daar hoef je niets mee vast te houden en je hoeft er ook niet op te lopen, gelukkig, zoals op je voeten. En weet je hoeveel botjes daarin zitten?

Die botscan gebruiken ze ook om de poreusheid te bekijken of als je een gebroken been of arm hebt, ik noem maar wat. Bij een gecompliceerde breuk. Dat kan ik me allemaal best voorstellen. Het is alleen jammer dat het lang duurt. Het onderzoek duurt lang en dan het wachten op de uitslag.

Zo’n onderzoek krijg ik elke zes maanden opnieuw: een CT scan. Een liter verdunde Telebrix naar binnen gieten, verdeeld over twee dagen. Iets gigantisch vies dat nog het meest lijkt op een hoestdrankje dat over de datum is. Daarna volgt ongeveer hetzelfde: spul inspuiten en kijken hoe het er van binnen uitziet, dan mag je naar het toilet en weer véél drinken. Bleh, vies spul hoor, Telebrix, brrr. En dan laxeert het ook nog een week lang!