Bloed prikken

Vreemd dat ik bij de dokter voor mag. Zolang sta ik nu ook weer niet te wachten. Gelukkig vind ik naalden in armen en benen niets eng, ook al zitten mijn bloedvaten behoorlijk diep, zeggen ze en heb ik kleine aderen. Haal meteen iemand die vaak kinderen prikt. Die hebben toch ook kleine aderen. Hoe doen ze dat dan?

Over een dag weet ik de uitslag. Wat zal het zijn? Vast een ontsteking ergens. Galstenen, galblaasontsteking. Levercirrose? Nierbekkenontsteking misschien? Het zal dan wel een niersteenaanval blijken te zijn die ik overigens ook nooit eerder heb gehad.

Die pijn in de zij kan niets anders betekenen. Ik ben bijna nooit ziek. Drink net als iemand anders alleen in het weekend of op een feestje, rook niet en gebruik ook geen drugs. Wat moet het dan zijn? Waarschijnlijk niets maar waarom stel ik mezelf gerust als ik weet dat het niets is? Omdat mensen van nature meteen het ergste denken. Het zal best meevallen.

En ’s middags plas ik de nierkristallen uit. Het lijkt op hagelslag.

Zie je wel, nu zal die pijn snel minder worden. Toch maar even bij de echo vertellen dat ik ze al kwijt ben. Dat adviseert de doktersassistente ook als ik haar bel. Gewoon vertellen maar niet die echo afzeggen. Dat mag niet. Je weet immers nooit. Ik denk: wat een onzin. Wat zou ik nu moeten hebben? Het waren toch die nierstenen? En die functie van die nieren zal binnenkort weer goed zijn. Wondjes genezen toch ook zelf? Waarom kan de rest van je lichaam niet ‘zo slim’ zijn?

Voorjaar 2011

Als ik het stukje hierboven nog eens overlees merk ik pas hoe onzeker ik toch ben geweest. Ik, de stoere en sterke vrouw, ben ontzettend onzeker, dat is me niet eerder opgevallen… Het zijn ook van die vragen waar iedere patiënt mee zit, die eerste weken. Het wat, waar en waarom. Maar bij mij ook vooral het HOE???

Ik heb vaak gedacht: hoezo? Hoezo dat dan? Allemaal vragen waar je zelf een antwoord op moet vinden en ook krijgt maar dat duurt even.

En waarom ik denk dat het best mee zal vallen snap ik helemaal niet van mezelf nu ik weet dat het inmiddels een op de drie mensen is die überhaupt kanker krijgen en een op de acht vrouwen die borstkanker doormaken… (hoeveel mannen daarvan ken ik de statistieken niet) waarvan ik die stakkerd ben die het twee maal meemaakt. Maar ik heb het tenminste meegemaakt. Het had ook zomaar anders af  kunnen lopen.

Of dat ik het hele circus nog een keer… brrr. Want het is een circus, ze zeggen niet voor niets dat je door de hele molen gaat en dat klopt precies. Ze gaan tot op het bot. Je wordt bijna letterlijk gefileerd. Ze gaan ook stukjes weefsel van je onderzoeken, maar dat vertel ik in de volgende column…

Hopelijk tot ziens.

Marleen Mutsaers