Het bankje

Door de uitvaartondernemer was mijn schoonmoeder geïnformeerd dat de as binnen een jaar na het overlijden moest worden opgehaald bij het crematorium. Al vroeg was voor haar duidelijk dat dit pas in het voorjaar zou gebeuren. Met kerst hebben we afgesproken dat het 7 april zou worden, voor iedereen kwam de datum goed uit en iedereen wilde graag erbij zijn als de as  wordt verstrooid.

Voor mijn schoonmoeder was de afgelopen winter heel zwaar geweest, in haar rouwproces doorliep ze moeilijke fasen. Ze keek erg uit naar de lente, naar een nieuw begin. Maar nu de lente er aankwam kwamen de beelden van vorig jaar heel sterk bij haar terug: het laatste ritje met haar man om hem de bloeiende tuinen te laten zien, het ziektebed, de aftakeling en uiteindelijk het overlijden. Ook bij mijn man en mij was mijn schoonvader weer sterk aanwezig. De dag van de as-verstrooiing was méér dan een formaliteit, het was nog eens bewust stilstaan bij de persoon die hij was en hoe wij allen hem wilden gedenken.

Mijn schoonvader had bepaald dat hij gewoon op het asveld bij het crematorium wilde worden uitgestrooid, geen naamplaatje, geen poespas. Zijn laatste wensen hebben wij zo goed mogelijk gerespecteerd. Maar nu niet helemaal: mijn schoonvader hield van fietsen en wandelen. Fietsen lukte al een aantal jaren niet meer, maar wandelen gelukkig wel. Compleet onafhankelijk van elkaar hadden wij allemaal hetzelfde idee: een beetje as moest bij “het bankje van Jos” worden verstrooid, dat zou onze herinneringsplek worden. De laatste jaren kostte het mijn schoonvader steeds meer moeite om naar “het bankje” te lopen maar wij allemaal hielpen hem met liefde daar naartoe. “Het bankje” staat aan een bosrand en kijkt uit over een veld waar vaak koren wordt gezaaid. Vanuit het bankje kun je buizerds boven het veld zien cirkelen, je hoort alle soorten vogels zingen in het bos. En soms kun je aan de overkant van het veld een ree zien grazen. Kortom, het is een plek om lang te verwijlen.

Samen met mijn schoonmoeder en mijn man ging ik de strooibus met de as gisteren ochtend ophalen en we kregen uitleg door een medewerkster van het crematorium. Tussen de 4 en 5 kilo as blijft over bij de verbranding van een mens. Na de verbranding worden met magneten de metalen uit de as gehaald. Dat kunnen gouden kiezen, kunstmatige heup- of kniegewrichten en soms ook sieraden zijn. Daarna wordt de as fijngemalen. Dit moet, anders zouden op de strooiplekken kleine bot-stukjes achterblijven die niet vergaan. Afhankelijk van de hoeveelheid regen die na de verstrooiing valt, blijft de as korter of langer zichtbaar. We kregen een plattegrond van het strooiveld, met de aanwijzing hierop een kruisje te zetten van de plek waar wij de as verstrooien.

Ondertussen was de hele familie gearriveerd en na een gezamenlijke lunch gingen wij een plek zoeken voor mijn schoonvader. Wij kozen voor een beschut plekje waarvandaan het hele veld te overzien is. Ik ben zeker dat mijn schoonvader het goedgekeurd zou hebben. Stil heeft iedereen een hoopje as uit de asbus verstrooid en op zijn eigen manier Jos herdacht. Twee kleinkinderen hebben twee witte rozen in een vaas bij het hoopje gezet.

Een beetje as hebben wij in de koker laten zitten en daarmee vertrokken wij naar “het bankje”.

Het was een klein kwartiertje lopen door het bos, niemand zat op “het bankje”. Achter het bankje was net een wilde kersenboom in witte bloei gekomen, heel mooi. Aan de voet van het boompje hebben wij de rest van de as verstrooid en bedekt met oud blad. We zijn een hele poos om de beurt op het bankje blijven zitten en hebben herinneringen opgehaald aan Jos, echtgenoot, vader, schoonvader en opa. Het “Jos-bankje” zal voor ons altijd een herinneringsplek blijven. En wie weet gaat de kersenboom nog over 100 jaar vertellen over de man die zo vaak op het bankje voor hem zat. Jos, ik weet dat je stilletjes en met een glimlach goedkeurt dat we een van jouw wensen niet helemaal hebben gevolgd. Het ga je goed in de eeuwigheid!

Tot blogs!

Renate