logo
 

Voorstellen maar!

Voor alle columnliefhebbers die op deze site over het wel en wee lezen van lotgenoten: vanaf deze plek kom ik me even aan jullie voorstellen.


Ik ben Marleen Mutsaers, heb voor de eerste keer (borst)kanker met uitzaaiingen naar de lever gekregen in 2006, waarna een zestal chemobehandelingen onmiddellijk zijn aangeslagen. Het werd stabiel.

Daarna is het helaas in 2009 teruggekomen (het was gewoon nog niet helemaal weg) om na een volgende serie intensieve chemokuren hopelijk voorgoed uit mijn lichaam te zijn verdwenen.

Na die tweede serie van kuren was het eigenlijk de bedoeling van de chirurgen om me te opereren, de borst zou worden afgezet. Maar dat ging niet door: de kuren hadden hun werk zo grondig gedaan dat het CT-scanteam niets meer kon vinden om te opereren. Hoezo verbaasd?

Dat heb ik weer. Dat dacht ik echt, helemaal beduusd na al die chemo’s met hun grandioze uitwerking. Zo hangt er een zwaard van Damocles boven je en zo… is het weg, foetsie, opgelost.

Raar, maar het gevoel dat je overgeleverd bent aan een portie “pech of geluk” is gebleven, dat lost zich niet op. Telkens ben je opnieuw bang dat er “wat” aan de hand kan zijn. Als je verkouden bent of zo. Is het wel verkoudheid??? Je weet immers nooit meer iets zeker wat je lichaam betreft. En dat is een partij balen!

Vroeger had ik namelijk de controle over mijn eigen lijf en dan bedoelde ik echt letterlijk. Ik at slecht, ik bepaalde wat en vooral: hoeveel ik at. En net toen ik dat op de rit had… kreeg ik dus kanker.

Maar ik werd ook eindelijk die (kinderboeken)schrijfster die ik altijd had willen zijn! Want ze boden me gewoon aan om hier iets mee te doen. Zo zijn de kinderboeken over Mara en haar zieke moeder ontstaan, luchtig, laagdrempelig, ondanks of juist dankzij het onderwerp, wie zal het zeggen.

Tja, het kan raar lopen in het leven.

Marleen Mutsaers
 

Reacties

Naam: Stan
14 maart 2012 om 08:14
Leef en blijf leven LIEF.
 
Naam: Marleen Mutsaers
28 april 2011 om 00:39
Leven, inderdaad, dat is zoiets fantastisch. Maar stel dat je leeft met zo'n zwaard van Damocles boven je hoofd... Ik weet hoe het voelt en heb echt waardering voor iedereen die wat van zijn of haar leven maakt. En als we op een site als deze onze ervaringen neerzetten kunnen we misschien andere mensen helpen. Ik wil jullie allemaal graag ontmoeten en zie er naar uit!
 
Naam: Renate
14 april 2011 om 09:23
Hoi Marleen, heb net jouw voorstelling gelezen, we dus via de site "collega's". Het zou leuk zijn om je een keer te ontmoeten, misschien lukt dat ooit via Anne-Marie en Sandra? Ik zal je colum nieuwsgierig en open lezen. Veel plezier en vooral: leef!

Lieve groet,
Renate
 
> Geef uw reactie