logo
 

Zielsgelukkig 2011

Eind november vroeg ik me in mijn blog af of de decembermaand nog iets bijzonders doet met de gasten van het hospice. Nu weet ik het antwoord: jazeker!

De drie gasten van toen hebben kerst en de jaarwisseling allemaal gehaald, een belangrijke mijlpaal. Maar zowel voor hun als ook de families was het zwaar. En nu? Nu lijkt het als of de motoren uitgezet werden en de wielen nog aan het uitrollen zijn. Volgens mij kan en/of wil geen van de drie een nieuw doel stellen, het is nu genoeg. Mevrouw R. naam de strapatsen van dagelijks douchen en mooi aankleden tot na het kerstdiner met haar familie op zich. Nu laat ze zich wassen op bed en de nachtjapon voldoet. De kracht en de wil zijn er niet meer. Ik begrijp het.

Tijdens het schrijven komt een mail van het hospice binnen: mevrouw M. heeft eindelijk haar vrede gevonden. Het was een zware strijd geweest voor haar maar ook voor de familie. Al weken bleef iemand slapen, de huisarts kwam dagelijks langs en werd soms met woorden en soms met blikken gevraagd: hoe lang nog? Nu heeft mevrouw M. de stap genomen en kan haar familie het rouwproces ingaan.

 

Mijn schoonmoeder bracht de kerstdagen bij ons door, voor het eerst was ze alleen, mijn schoonvader is in mei overleden. Voor haar maar ook voor mijn man en mij werd het een herdefiniëren van kerst. En het was mooi! De rest van de familie kwam langs, de Foto van Jos stond vooraan op de boekenkast, een gedroogde witte roos die op zijn kist gelegen had daarnaast. Hij was volop aanwezig in onze gesprekken en bij alles wat we deden en aten vroegen wij ons af wat hij daarvan gevonden zou hebben. We hebben gelachen over zijn humor en we hebben een paar van zijn gewoontes overgenomen in onze nieuwe rituelen. Het was voor ons allemaal een heel warme kerst!

 

Verstorvenen een plek te geven in ons leven vind ik belangrijk. Wanneer ik naga hoe ik mijn overleden dierbaren zie is het altijd in een zonnige omgeving en met een vredig lachend gezicht. Voor mij voelt het alsof zij ons levenden een plek in hun dood-zijn gegeven hebben. Ik zie de ziel als deze ontmoetingsplek. Verstorvenen leven voort in onze ziel en wij leven voort in hun ziel. 

 

Ik wens allen  - waar hun plek in mijn leven ook is -  een zielsgelukkig 2011 toe!

 

Tot blogs!

 

Renate