Ik ga niet dood (2.)

Menig (gezonde) persoon zou denken dat dat per definitie tot blijdschap leidt bij de persoon die het betreft. Dat is niet het geval, zo konden we zien in de vorige column. In deze column gaat het over een situatie waarin vooral de kinderen van de bewoner niet blij waren met de levenslustige ontwikkeling.

Het betrof mevrouw Streefkerk (68). Ze sprak niet veel, en haar twee kinderen die ze sporadisch op bezoek kreeg, volgden haar daar getrouw in. Ze bleven dan ook meestal niet lang. Persoonlijk vind ik dat altijd een wat treurig beeld. Als er nou stiltes vallen omdat alles gezegd is, alla, maar stiltes omdat er sowieso niet gepraat wordt, dat is toch wat anders. Het contact tussen mevrouw Streefkerk en haar kinderen werd gekenmerkt door één ding, en dat was: afstand.

In het hospice zien we vaak dat familieverhoudingen verstoord zijn. Broer X van de bewoner kan niet met de dochter van de bewoner, want.... Of: de zoon wil niet aan het bed van de bewoner verschijnen, want.... En dan volgt vaak een heel oud verhaal, waarbij je als buitenstaander erg veel moeite moet doen om te snappen waarom dit een jarenlange vete rechtvaardigt.

Rondom mevrouw Streefkerk kreeg de weinig soepele familieverhouding echter een verrassende wending. Ze knapte alsmaar op. Ze sprak over 'terug naar huis gaan'. Dit tot grote schrik van haar kinderen. Wat bleek? Een week nadat hun moeder was verhuisd naar het hospice, was er een bord 'Te koop' in de tuin gezet. Zijzelf waren alvast met het verdelen van de spullen begonnen. Als moeder naar huis zou gaan, zou ze in een nagenoeg leeggehaald (of: leeggeroofd?) huis terecht komen...

De kinderen hadden 'geluk'. De opleving van mevrouw Streefkerk hield geen stand. Ze overleed alsnog gewoon in het hospice. Het zou me niet verbazen als de kinderen niet eens naar de uitvaart zijn geweest.