Zoek

Thé

Thé Kersten verloor vorig jaar zijn vrouw Trinie aan de ziekte dementie, na een lang en gelukkig leven samen. Thé wist precies hoe Trinie begraven wilde worden, maar over het proces van sterven hadden ze weinig besproken. Terugkijkend op deze periode, blijkt dat dit anders is gelopen dan gewenst. Trinie bracht haar laatste dagen door in een tehuis. 

“De laatste jaren ging het snel bergafwaarts met Trinie. Zat ze hier te huilen aan de keukentafel. Of ik werd midden in de nacht wakker en dan lag ze niet naast me. Vaak stond ze dan in haar nachtjapon buiten de kat te zoeken terwijl die gewoon op de bank lag. Toen ze zich niet meer verzorgde, moest ze naar de dagopvang. Ik wilde dat niet en dat had ze zelf ook niet gewild, maar ik kon het niet meer tegenhouden.” 

Vakantie
“Een tante van Trinie heeft in hetzelfde tehuis gezeten als waar Trinie nu zelf zat. Wij gingen daar vroeger elke tweede Kerstdag op bezoek, samen. “Je zult hier maar terechtkomen”, zei Trinie toen altijd tegen mij. Nu kwam ze er zelf te liggen. Maar ze wist toch niet meer waar ze was. De zuster bleef maar zeggen dat ze op vakantie was. Dat klonk nog wel goed.” 

Niet meer naar huis
“Toen ze de laatste keer daarheen ging en niet meer terug naar huis zou komen, ben ik expres een paar dagen niet geweest, dan zou ze maar in de war raken en mee naar huis willen. Daarna hebben we het er niet meer over gehad, want toen was ze alles al vergeten. Op het laatst lag ze alleen maar te huilen en ze at niks meer. Ze mankeerde niks, maar ze wilde niet meer. De volgende dag was ze dood.” 

Nisjes
“Over de dood wist ik ook precies hoe ze het wilde hebben. Ze vertelde er vaak over als we naar een andere begrafenis geweest waren. De as van haar zwager werd in een nisje gezet, op een begraafplaats in Beek. Dat vond ze heel mooi, dat wilde ze ook. Toen Trien ziek werd, heb ik twee nisjes besteld. Samen zijn we gaan kijken, dat vond ze gezellig. Een uitstapje” 

Vrijen
“Ze vroeg me ook wat ik zou doen als ze er niet meer was. Ik zei toen dat ik altijd bloemen bij haar foto neer zou zetten. Dat doe ik nu ook, er staan altijd fresia’s, daar hield ze van. ‘Neem je geen ander?’ vroeg ze dan. Ze was daar heel vrij in. ‘Ach, die kunnen toch niet zo lekker vrijen als jij’, zei ik dan. En dan was dat weer dat.” 

Testament
“Toen Trien 65 werd, heb ik de verzekeringsman laten komen en alles voor onze crematie geregeld. Later, in het tehuis waar Trinie zat, heeft maatschappelijk werk aangegeven dat ik voor haar een testament moest maken. Het is goed dat ze heel praktisch met je praten over dat soort dingen, want ik dacht steeds ‘dat komt wel’.” 

Vliegtuigje
“Als ik dood ga, wil ik hetzelfde als Trinie heeft gehad. Eerst wilde ik het altijd anders. Mijn as moest uitgestrooid worden over de velden van mijn favoriete voetbalclub: Blauw-wit. Met zo’n klein vliegtuigje. Ik wilde absoluut niet tussen vier planken of in een urn. Maar sinds ik het er met Trien over gehad heb, wil ik hetzelfde als zij. De dood hoort bij het leven, maar ik geloof niet dat er daarna nog iets is. Op Trinie’s bidprentje staat ‘Ik kom je achterna’. Ik ga dus ook naar dat nisje. Verder niks.” 

 Door: Mirjam van Zelst



Paspoort 
Naam: Thé Kersten
Leeftijd: 80
Beroep: magazijnmedewerker
En verder: Zijn vrouw overleed op 30 april 2009