Zoek

Een ongemakkelijke waarheid

De hele wereld is in de ban van duurzaamheid. De dood staat voor onverbiddelijke vergankelijkheid. Met mijn prognoses ben ik een wandelend symbool van vergankelijkheid. De wandeling gaat door een wereld waar duurzaamheid staat voor alles wat goed is. Dat botst. Duurzaamheid en de dood zijn onverenigbaar.

Met grote ogen staart mijn collega mij aan. Ze staat achter de verkoper van de brillenwinkel. Voor de leut heb ik even een montuur op mijn neus gezet, terwijl mijn collega koelvloeistof of zoiets voor haar lenzen kocht. De verkoper schiet meteen toe en vertelt mij dat deze bril heel duurzaam is. Ook het model is tijdloos. Hij durft zijn hand ervoor in het vuur te steken: over vijftien jaar loop ik nog tevreden met deze bril rond.

Buiten vraagt mijn collega of mij dit vaker overkomt. Dagelijks. Ik kan er inmiddels om lachen. Twee jaar geleden niet. Toen vertelde een verkoopster dat de koelkast die we bekeken zeker twintig jaar meeging. Daar moest ik van huilen: dat is tien keer langer dan ik. Een ongemakkelijke waarheid met akelige gevolgen. De verkoopster in shock. Ik overstuur. Thuisgekomen trof ik mijn voedselvoorraad in mijn kapotte koelkast aan zoals ik het had achtergelaten: in verre staat van ontbinding.  

Toen ik net wist dat ik snel dood zou gaan, stond ik alleen in de wereld van duurzaamheid. Ik huilde vaak. Ik leerde ook. Ik moet mijn dood bespreekbaar maken. Ik wil mee blijven doen met het leven. Ik ben nog niet dood. Ik heb mensen nodig. Ik moet de deur open zetten. Mensen kunnen dan zelf kiezen: binnen komen, voorzichtig om het hoekje kijken, of de deur dicht doen. Ik mag niet van hen verwachten dat ze de deur zelf intrappen. De dood is een ongemakkelijke waarheid, geen open deur. Het werkte. Niet lang daarna was ik privé en op het werk omringd door lieve, troostende mensen. Ze waren als een warme deken om mij heen.

Toen ik een half jaar wist dat ik snel dood zou gaan, stond ik niet meer alleen. Ik huilde regelmatig. Kon weer onbedaarlijk lachen. Ik leerde ook. Een carrièreplan om mijn toekomst veilig te stellen, heb ik niet meer nodig. Ik wil wel mijn vak uitoefenen. Een zorgplan voor mijn gebit hoef ik niet. Ik wil geen kiespijn. Een broodrooster die tien jaar kan roosteren, kan mij gestolen worden. Ik ben dol op geroosterd brood.

Afgaande op mijn verschijning en leeftijd, is een levensverwachting van nog vijfentwintig jaar een reële, maar verkeerde verwachting. In incidentele, zakelijke contacten kan ik die waarheid beter verzwijgen. Vaak is liegen het beste. Ik lieg mij door verkooppraatjes, gebitsadviezen en carrièreplanners heen. Doe ik dat niet, dan raakt mijn gesprekspartner in shock en loopt elke vorm van communicatie onherroepelijk stuk. Om op mijn werk met een gaaf gebit van geroosterd brood te kunnen blijven genieten, moet ik liegen.

Soms is een ongemakkelijke waarheid heel bruikbaar om mijn doel te bereiken. Een pensioenverzekering wil ik niet. Ik ga niet met pensioen. Tegen volhardende verkopers van verzekeringen ben ik goudeerlijk. Uitgezaaide kanker met treurige prognoses: succes gegarandeerd. De verzekeringsagent slaat voor mij op de vlucht. Weg van de verliesgevende schadepost. Weg van de dood.

Ik weet nu drie jaar dat ik snel dood ga. Ik heb geleerd. In frequente, persoonlijke contacten deel ik emoties die mijn aanstaande dood met zich meebrengt. Ik maak de dood gewoon bespreekbaar. In incidentele, zakelijke contacten zwijg of lieg ik over de waarheid van mijn naderende, vroegtijdige dood. Ik houd de dood gewoon onbespreekbaar.

De waarheid is zo gemakkelijk als ik haar zelf maak. Van alle mensen die ooit geboren zijn, zijn er veel meer dood (106 miljard) dan levend (6,8 miljard). Vanaf de eerste celdeling heeft alles wat leeft één zekerheid: het gaat te vroeg of laat weer dood. Met het eerste begin van leven op aarde kwam ook de dood. Zolang er leven op aarde is zal de dood er zijn. De dood heeft het eeuwige leven.

De dood is duurzaamheid in optima forma. Dat maakt van mij een wandelend symbool van duurzaamheid. Komisch. Om te huilen. Mijn waarheid.

1 commentaar(en) op artikel "Een ongemakkelijke waarheid"

Levenskunst

Terwijl ik deze stukjes lees denk ik aan levenskunst. Onder levenskunst wordt fundamenteel de mogelijkheid en de inspanning begrepen om op bereflecteerde wijze het eigen leven te leiden en het niet onbewust, zomaar voorbij te laten gaan'

(W. Schmid)

Door Wilma Christiaens op 1-6-2010 23:14

Login om commentaar toe te voegen.