Zoek

Lazarus

Lazarus en Jezus waren vrienden. Lazarus ging dood. Zijn dierbaren waren erg verdrietig. Toen Lazarus vier dagen dood was, kwam Jezus. Hij bad tot God. Daarna zei hij tegen Lazarus: sta op en kom uit je graf. Lazarus deed dat. Eerst schrok iedereen zich het leplazarus. Daarna was iedereen heel blij.

Dit Bijbelverhaal vormt de etymologische verklaring voor het begrip ‘Lazarussyndroom’. Het begrip verwijst naar een zeldzaam verschijnsel: mensen die dood zijn komen spontaan weer tot leven. Lazarus. Dooie mensen ademen niet en krijgen dus geen zuurstof binnen. Lever, nieren, hersenen: alle organen kunnen beschadigd raken met een waslijst aan klachten als gevolg. Syndroom.

In 1996 kwamen aidsremmers op de markt. Het doodvonnis van mensen met aids werd daarmee alsnog omgezet in lang leven. In plaats van dat ze zich uitzinnig van vreugde op hun tweede leven stortten, belandden veel van die mensen bij de psychiater. De betekenis van het begrip Lazarussyndroom kreeg een nieuwe dimensie. Mensen die een tweede leven krijgen kunnen het psychisch moeilijk hebben.

Onbegrijpelijk vond ik dat. Wees blij dat je leeft.

Ik zou nog één, hooguit twee jaar leven. Mijn doodsangst maakte mij pessimistisch. Ik wist het zeker: over een half jaar ben ik dood. Ik nam afscheid van mijn toekomst. Ik ging terug van veertig uur naar zes uur werken. Ik regelde mijn uitvaart. Ik verhuisde naar mijn laatste huis. Mijn pensioenverzekering zegde ik op. Spaarloonregeling zette ik stop. Bij beloftes maakte ik altijd het voorbehoud: bij leven en voldoende welzijn.

De afsluiting van mijn vakantie in Hongarije liep uit op een tranendal. Het laatste afscheid van mijn familie. Recente en oppervlakkige contacten liet ik bewust verwateren om dit verdriet van onthechting te voorkomen. Nieuwe contacten ging ik om dezelfde reden niet meer aan. Mensen van wie ik houd maakten mij gelukkig en verdrietig. Gelukkig omdat ze er waren, verdrietig bij de gedachte dat ik ze los moest laten. Mijn halve jaar liep af.

En toen…gebeurde er niets. Behalve hier en daar een knobbeltje, voelde ik in mijn lijf geen veranderingen. Voor de tweede keer vierde ik voor de laatste keer kerst, oud en nieuw, mijn verjaardag, de lente. Voor de tweede keer verhuisde ik naar mijn laatste huis. Voor de zoveelste keer nam ik voorgoed afscheid van familie. Mensen gingen mij voorbij. Jos kreeg een hartstilstand en ging dood. Hans kreeg kanker en overleed. Mijn moeder verongelukte. Ik leefde voort.

Met milde Lazarusverschijnselen. Heb ik net praktisch en emotioneel alles omgegooid omdat ik over een half jaar dood ga, gaat het niet door! En nu?

Bij mensen om mij heen neem ik ook Lazarussignalen waar. De studente die na twee jaar haar studie weer oppakt. ‘Suzanna! Ben jij nog niet…?’ Verschrikt slikt ze haar vraag in. Ik stel haar lachend gerust: nee, ik ben nog niet dood. Soms moet ik legitimeren dat ik nog leef. Dat ik mij niet aan mijn prognoses heb gehouden. Onnodig verdriet heb veroorzaakt. Voorzichtig informeert mijn nichtje of ze mij toen verkeerd begrepen heeft. Het nieuws sloeg in als een bom. Wat was iedereen verdrietig. Je zou toch snel dood gaan? Of ben je toch genezen?

Stel je voor dat er tijdens mijn leven een nieuwe behandeling wordt gevonden die eierstokkanker kan genezen. Wat zou ik doen? Ik zou geen moment twijfelen. Juichend zou ik mij laten genezen van kanker. Jubelend zou ik mijzelf in een Lazarussyndroom van ongekende omvang storten. Toekomstgericht zou ik mij voor curatieve behandelingen aanmelden bij oncologen en psychiaters. En na jaren worstelen zou ik weer gelukkig worden. In mijn derde leven.

Ik kan niet genezen. In mijn lichaam woekert mijn ziekte voort. Ik weet niet hoe lang ik nog leef. Wie wel? Mijn bestaan is onomkeerbaar veranderd. Mijn beroep neemt een ondergeschikte plaats is. Mijn bijdrage aan de samenleving is minimaal. Mijn contact met de natuur is optimaal. Als iedereen werkt, slenter ik door de dierentuin. Zwerf ik uren door het bos. Er is iets moois met mijn zintuigen gebeurd. Met onbeschrijfelijke intensiteit komt de schoonheid van de wereld bij mij binnen. Mijn relaties met mensen zijn fundamenteel veranderd. Tijdelijk, en oneindig dierbaar.

Ik ben gestopt met ‘voor de laatste keer’. Zolang mijn leven duurt, zal ik elke nieuwe lente vieren. Zal ik vieren wat ik vieren kan. Ik heb mijn doodvonnis veranderd in levenslang vieren. Ik ben gelukkig. In mijn tweede leven.

Ik vraag me af hoe het Lazarus is vergaan.

3 commentaar(en) op artikel "Lazarus"

Dit is meer geluk dan wijsheid,

waarom altijd naar een religie verwijzen in dit soort verhalen.

Natuurlijk gaat iedereen een keer dood, echter de dood van bijv. een huisdier is beter geregeld naar mijn ervaring, dan die van de mens.

Sorry, begrijp er weinig of niets van...

Door anoniem op 29-8-2010 20:42

Wat een mooi verhaal!

En op een anders-toepasbare manier, erg herkenbaar voor me.

Dank je wel voor het delen.

Door Ragna op 4-6-2012 19:06

Prachtig wat je schrijft! 'Momento Mori' omzetten in 'Carpe Diem': Een leven van verschil.

Met respect,

@LindavanH

Door Linda van Hartingsveldt op 4-6-2012 20:11

Login om commentaar toe te voegen.