Zoek

De beste wensen

De wens is de vader van de gedachte. Een aardige pappie die ons af en toe liefdevol bijstuurt

Wanneer onze wens de grenzen van het realistisch haalbare dreigt te overschrijden, worden we glimlachend gecorrigeerd. Zo houden we ons aan ongeschreven sociale wetten. We gebruiken standaard wensen, afgestemd op standaard mensen. Dat gaat vanzelf goed, zolang er geen gekke dingen gebeuren.

Kanker is een gek ding. Een realiteit die buiten de standaard valt. Kanker verandert de aardige pappie in een strenge vader. De correctie met een glimlach maakt plaats voor een terechtwijzing met opgeheven vinger. Daar schrokken we van, die eerste december na mijn diagnose kanker. Goede wensen bleven in kelen steken. Mensen stuitten plotseling op mij met mijn hoedje op mijn kale hoofd. Vooral ‘een goed uiteinde’ deed hen verschrikt afbreken. Het merendeel wist het nog net in goede banen te leiden. De standaard wensen werden stamelend aangepast met aanvullingen als ‘een goed herstel’, en ‘beterschap’. Zelf sloeg ik de plank mis met antwoorden als ‘hetzelfde’ en ‘jij ook’. Ongepast.

Jong doodgaan is nóg gekker. De eerstvolgende decembermaand na de ontdekking van uitzaaiingen, werd elke goede wens onwaarschijnlijk. Mijn slechte prognoses veranderden de strenge vader in een meedogenloze tiran. De opgeheven vinger moest wijken voor angstaanjagend gedonder. De incidentele terechtwijzing werd pure terreur. De uitwerking was ontwrichtend.

Schrik en onzekerheid in de ogen van wensende mensen om mij heen. Prettige kerstdagen? Het is haar laatste kerstfeest. Hoe prettig kan dat zijn? Gelukkig Nieuwjaar? Ze gaat dood aan kanker. Hoe gelukkig kan dat zijn? Wie het woord ‘gezond’ had uitgesproken voelde spontaan het verlangen in zich opkomen om zijn tong af te bijten.

In februari volgde mijn verjaardag. Nog vele jaren? Sarcastischer kan een goede wens niet uitpakken. Een onschuldig liedje bleek een morbide grap: ‘Lang zal ze leven’. ‘In de gloria’ deed de deur dicht.

Het volgende jaar waren we gewaarschuwd. We waren allemaal zoekende. Ik sloot mij niet aan bij zoenende groepjes, maar hield me wat afzijdig. Hiermee gaf ik mensen bedenktijd. ‘Vergeet’ ik haar bij het uitspreken van mijn beste wensen? Ga ik naar haar toe? Doe ik net of mijn neus bloedt en wens ik haar wat ik iedereen toewens? Neem ik even de tijd om mijn wensen aan te passen aan het realistisch haalbare?

Sommige mensen vroegen mij om hulp. Wat kan ik jou het beste toewensen? Ik wist het niet. Wens mij maar toe wat ik mijzelf toewens? Voor ik in mijn ziekbed beland, wens ik mijzelf zoveel mogelijk kwantiteit en kwaliteit van leven toe. Daarna wens ik mijzelf een dragelijk ziekbed toe. Beetje gezellig ook als het kan. Ten slotte wens ik mijzelf een genadig sterfbed toe. Een vredige dood. Een mooi uiteinde. Het bleek geen optie. De wensen voldeden aan de criteria van de tiran. Liefhebbende mensen om mij heen kregen ze niet uit hun strot.

Wens mij maar toe wat je jezelf toewenst? Een gezond 2010. Een prettig uiteinde. Ik vond dit een goede optie, maar die tiran hield voet bij stuk.

Weer is het december. Met een beetje mazzel beleef ik in februari mijn verjaardag. Nog steeds heb ik geen oplossing voor de beste wensen. Mijn realiteitszin, de tiran, staat in de weg.

Ik kijk naar buiten. Het sneeuwt. Terwijl mijn tuin in een klassieke kerstkaart verandert, laat ik mijn verlangens de vrije loop. Sociale wetten, realiteit, haalbaarheid, standaardwaarden, grenzen: ik gooi alles rigoureus overboord.

Ik maak korte metten met de tirannie. Ik ontneem de wens zijn vaderschap. Ik verbouw hem tot een vrouw. Ik schenk haar het moederschap. Een lastige klus, maar het resultaat is verbluffend: De wens is de moeder van het verlangen! Een lieve mamma die onze verlangens onvoorwaardelijk koestert.

Dit geeft onbegrensde mogelijkheden voor de beste wensen. Ik neem de proef op de som. Wat zal ik mijzelf eens toewensen? Ik wik. Ik weeg. Ik twijfel. Ik kies: Voor straks lekker slapen…en morgen gezond weer op.

Het werkt. In het winterse tafereel van mijn tuin verschijnt een gestalte. Dat is mijn beste wens. Met een lach van oor tot oor zit Moedertje Wens mijn verlangens te koesteren.

Ik wens iedereen een goed 2011.

6 commentaar(en) op artikel "De beste wensen"

Ook voor jou Suzanna een heel warm en gezellig 2011 zolang hij duurt....misschien langer dan je denkt, misschien korter.....pluk de dag en geniet van alles.....zal je meenemen in mijn gedachten.

Je bent een open en sterke vrouw!

Groet, Marijke

Door marpi op 22-12-2010 14:45

Beste Suzanna,

je verhaal in de krant greep me nogal, vooral om de manier hoe jij met je ziekte omgaat en de manier die je het besprekbaar maakt.

Hou je taai!! fijne Kerst en een goed 2011 en ik wens je... hoe ironisch klink vele jaren.

Liefs

Patrice

Door patricia op 24-12-2010 08:28

beste Suzanna,

Inspiratie en vriendschap en alles wat jij zelf fijn zult vinden wens ik je voor 2011.

Ik kijk uit naar je publicatie,

Dag moedig mens,

Coby

Door coby.vantilborg op 26-12-2010 10:21

Dag Suzanna,

Ik heb net naar KRO's In de schaduw van het nieuws gekeken en gegoogled op je naam. Met diep respect en grote bewondering voor de manier waarop jij met je doodvonnis omgaat. Ik ben erg benieuwd naar je boek. Als 'collega', want ook ik heb eierstokkanker, zou ik graag jouw ervaringen in het medisch circuit willen vernemen. Ook ik heb van mijn ziekte een soort project gemaakt om er niet aan onder door te gaan. Ook ik ben nog jong, namelijk 51. Het verdriet me zeer dat jij te horen hebt gekregen dat genezing niet meer mogelijk is. Ik neem aan dat ook jij alle mogelijkheden hebt onderzocht, in binnen- en buitenland. Graag wil ik met je in contact komen. Mijn eigen blog staat op http://ziek-en-zo.blogspot.com, mijn mail is info@mentortouch.nl

Alle begrip heb ik ervoor als je je niet geroepen voelt tot 'lotgenotencontact'. In dat geval wens ik je alle kracht toe en een mooie tijd met hen die je lief zijn zolang jou nog gegeven is.

Big hug, Daphne

Door Daphne op 15-1-2011 21:32

Lieve Suus,

Laten we afspreken dat we volgend jaar de champagnekurken laten knallen als Sarah voor de deur staat. We steken vuurwerk af in je mooie kerstkaarttuin en laten de apen schrikken. Tarzankreten zal ik terugroepen. We laten ons nog niet kisten. Snotver...Ik hou van je. Malu

Door Malu op 28-2-2011 13:16

Zoals je ziet heb ik in tijd gelijk gegrkeen.De rellen in arabische landen zijn voedsel rellen en niet social of politiek gerelateerd; daarvoor is de combinatie islam en de doorsnee ontwikkeling niet geschikt.De nieuwe zittende macht maakt er nog een grotere puinhoop van.Onderliggende oorzaak; geen productie van enige betekenis, te weinig ontwikkeling en islam.Vandaar dat het ook naar meer arabische landen zal overslaan en dat de resultaten hetzelfde zijn

Door Damaris op 18-9-2012 22:28

Login om commentaar toe te voegen.