Zoek

Cadeautjes

Vroeger, toen ik nog gezond was, deed ik het al. Sommigen noemen het zegeningen tellen. Zegeningen van God of het Lot. Ik noem het cadeautjes ontvangen. Cadeautjes van het leven.
Waardevolle, mooie cadeautjes. Genoeg te eten, een dak boven mijn hoofd, veiligheid, niet te koud en niet te warm, gezondheid, onderwijs, lieve mensen, welvaart, kansen. Ik kreeg alle cadeautjes van het leven zo maar in mijn schoot geworpen. Hoefde daar niets voor te doen. Ik ben op de juiste tijd op de juiste plaats geboren. Pure mazzel. Ik heb er drieënveertig jaar bewust van genoten.
Ziekte en dood maakten een einde aan deze verwennerij. Ik kreeg geen cadeautjes van het leven meer. Geen zegeningen meer. Rampspoed. Nog maar één jaar te leven. Ik heb mij nooit afgevraagd: ‘Waarom ik?’ Een speling van de natuur in mijn celdeling. Kon iedereen overkomen. Een verschrikkelijk ongeluk. Pure pech.
 
In het eerste jaar nam doodsangst compleet bezit van mij. Ik was blind van angst. Ik bond de strijd aan tegen mijn doodsangst. Met succes: in één jaar vorderde ik van volledig blind naar zwaar kippig. Met veel inspanning en een wat troebele blik kon ik het eerste cadeau onderscheiden: een jaar was verstreken en ik leefde nog. Wat een geschenk! Terwijl mijn angst afnam, werd mijn blik steeds helderder. Kon ik cadeautjes steeds beter onderscheiden. Ziekte, vermoeidheid, en arbeidsongeschiktheid betekenden niet dat ik berooid en eenzaam in de goot belandde. De materiële basis van mijn bestaan was gewaarborgd. Ik werd omringd door lieve mensen: dierbaren en zorg- en hulpverleners. In mijn warme bed, met een laptop op schoot, schreef ik het manuscript voor Stervensdruk. Ik schreef mijzelf weg van mijn doodsangst en mijn oogkwaal. Ik lag, ik zag, ik overwon.
 
Na de overwinning, zag ik nog meer cadeautjes. Ik ontmoette cadeautje en schrijfster Theone Joostensz. Haar interview met mij werd een prachtige column op doodgewoonbespreekbaar. Voor de redactie aanleiding mij te vragen zelf mijn eigen columns voor de site te schrijven. Cadeautjes. De dood bracht mij een nieuwe ervaring: schrijven voor mensen die ik niet ken. Zoals Trudy. Cadeautje Trudy wees de redactie op de schrijfwedstrijd ‘De Pen als Lotgenoot’. Ik herschreef fragmenten uit mijn manuscript tot één verhaal en de redactie zond het in. Geschenk uit de hemel: ik won! Bij de prijsuitreiking in november 2010 stond ik met klotsende oksels, een mond vol tanden en Lucille Werner op het podium te stuntelen. Verrast, onvoorbereid, blij.
De dood bracht de mensen van de SIRE-campagne ‘Ik ben er nog’ in mijn leven. Ik belandde pardoes in de wereld van de media. Radio, kranten en in januari, als klap op een late vuurpijl, mocht ik bij Arie B op TV. De redactie van de website zocht en vond Eric-Jan van Dorp: de uitgever van mijn boek Stervensdruk. Tijdens de boekpresentatie sprong ik bijna uit mijn vel van geluk. Glashelder was mijn blik, toen ik op 19 maart 2011 voor een volle zaal met belangstellenden een stukje mocht voorlezen.
 
De brakke dag die daar logischerwijs op volgde, gebruikte ik voor overpeinzingen. Mijn levensverwachting was één, hooguit twee jaar. Ik had mijn leven afgebouwd en afgesloten. Mijn doodsangst overwonnen. Ik was klaar om te sterven en kon weer leven.
Onwaarschijnlijk, dat ik vierenhalf jaar later springlevend uit mijn eigen boek sta voor te lezen. Haarscherp zie ik alle cadeautjes die het leven in de afgelopen jaren gul over mij heeft uitgestrooid. Dan komt er onverwacht nog een cadeautje uit de lucht vallen. Een cadeau in de vorm van een overpeinzing. Sterven is ook leven. Mijn dodelijke ziekte bracht mij al dit moois. Het is de acceptatie van mijn aanstaande dood, die mij deed zien; deed leven. Die mij heeft bedolven onder onwaarschijnlijk mooie cadeautjes van het leven. Mooie mensen. Mooie avonturen. Mooi boek. Mooie cadeautjes van mijn dood.
Mooie cadoodjes.

5 commentaar(en) op artikel "Cadeautjes"

Schitterend hardop geschreven gedachten die laten zien dat loslaten geen verlies maar een aanwinst kunnen betekenen en toen schoot mij een gedachte te binnen over een verhaaltje dat door een annoniem iemand was geschreven en ik graag hierbij plaats:

In mijn handen heb ik twee doosjes

die God aan me gaf om vast te houden.

Hij zei: "Doe al je zorgen in de zwarte doos

en al je vreugden in de gouden doos."

Ik luisterde naar Zijn woorden, en stopte

al mijn vreugden en zorgen in de twee doosjes.

Maar de gouden doos werd elke dag een stukje zwaarder,

de zwarte doos bleef zo licht als altijd.

Nieuwsgierig opende ik de zwarte doos,

ik wilde erachter komen hoe dat kwam,

en in de bodem van de zwarte doos, zag ik een gat

waardoor al mijn zorgen uit de doos waren gevallen.

Ik liet het gat aan God zien en mompelde

"Ik vraag me af waar mijn zorgen gebleven zijn."

Hij glimlachte vriendelijk en zei:

"Mijn kind, ik heb ze allemaal op Me genomen."

Door Karel Scholten op 11-4-2011 23:43

(vervolg)

Ik vroeg: "God, waarom hebt U me de dozen gegeven,

waarom een gouden doos en een zwarte doos met een gat?"

"Mijn kind, de gouden doos is voor jou om je zegeningen te tellen,

de zwarte is bedoeld dat je leert los te laten."

Door Karel Scholten op 11-4-2011 23:44

Dat zijn zeker prachtige cadeautjes!

Door Jolanda op 3-5-2011 13:26

Een mooi verhaal van Karel

Door Piet op 13-11-2011 21:29

Ook mijn BDE heb ik als een groot cadeau ervaren.

Het is voor mij geen Bijna Dood Ervaring maar een Bijzonder Diepe Ervaring geweest en nog steeds is. Niet iedereen ontvangt zo'n cadeau.

Bang voor de dood? Niet meer!

Door Bonnie op 19-5-2012 09:10

Login om commentaar toe te voegen.